หลายต่อหลายครั้งตั้งแต่อนุบาล เวลาที่ง่วงนอนขี้เกียจตื่นเช้าๆ หรือทำการบ้านไม่ทัน เรียนกพอ. แล้ว

ต้องเย็บผ้ากันเปื้อนส่งพรุ่งนี้ แต่ยังไม่เริ่มทำ ก็จะนั่งบ่นว่า "เมื่อไรจะเรียนจบสักที อีกตั้งสิบกว่าปีแน่ะ"

จนเวลาค่อยๆ ผ่านไป จนมันมีเรื่องมากมายให้น่าจดจำกับเจ้าชีวิตวัยนี้ เมื่อวันที่ต้องจบจริงๆ

ทุกอย่างจึงเป็นเหมือนความฝัน

วันนี้เป็นวันที่เพื่อนๆ ทุกคนออกจากหอ ช่วยคนนู้นคนนี้ขนของออกไป ทีละคน ทีละคน จนเหลือแต่เราคน

เดียว มันจึงเหงากว่าปกติ เมื่อวันนี้มันต้องตกอยู่ในคำว่าครั้งสุดท้าย

ภาพที่ทุกห้องเปิดประตูทิ้งไว้ วิ่งโผจากห้องนี้ที เข้าห้องนู้นที เสียงดังโหวกเหวกโวยวาย

ภาพวันที่เดินกินข้าวเย็นพร้อมกับเพื่อน แม้กระทั่งภาพสุดท้ายที่เห็นก่อนหลับตาลงนอนก็คือเพื่อน

(ซึ่งหากอยู่บ้านคงไม่มีอ่ยางนี้)

ภาพที่ทำงานคณะ นั่งกันจนยุงกัดดึกๆ ดื่นๆ

ภาพการขี่จักรยานชิวรอบมหาวิทยาลัยแม้จะเป็นเวลาเที่ยงคืน (ซึ่งหากอยู่บ้าน เวลาป่านนี้ คงโดนคุณแม่ฆ่า)

ภาพที่ทำกิจกรรมท่ามกลางเพื่อน พี่ น้องมากมาย


มากมาย...

มากมาย...

มากมาย...


ผมนึกว่าเป็นความฝัน เพราะวัยเด็กผมได้ดูละครหลายต่อหลายเรื่อง

เรื่องที่มีคนกลุ่มนึงมาอยู่รวมในที่ที่เดียวกัน

ที่แห่งนี้ก่อให้เกิดเรื่องราวมากมาย

ที่แห่งนี้ทำให้ชีวิตผมมีความหมายและน่าจดจำ

นี่อาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้ผมเศร้าได้มากขนาดนี้กระมัง

ทุกวันผมมีความสุข

ทุกชั้นปีผมมีความทรงจำ

เพราะผม "คือ" ศิลปศาสตร์  ธรรมศาสตร์

เพราะผม "รัก" ศิลปศาสตร์   ธรรมศาสตร์

ขอบคุณนะ "คุณวัยเรียน"

แล้วเดี๋ยวเจอกันอีกครั้ง